Over vuur, shock, stinken en liefde…

Een week geleden, met nieuwe maan, plaatste ik een filmpje op Facebook. Over oogsten, de pitten en takjes eruit en vooral genieten in deze wijnmaand. Dat het leven er is om álles te ervaren, om elke uithoek van de polariteit te onderzoeken, te snuiven, te leven. Dat je toch niets onder controle kan houden…

Brand

Diezelfde avond staar ik naar de vlammen die uit het dak van onze boerderij komen. Ik heb maar 1 moment van paniek meegemaakt en dat was toen. ‘Dit kan toch niet de bedoeling zijn, dit kan toch niet de bedoeling zijn…’ riep ik uit.

Met een goede vriendin en Rens zaten we om de haard toen de schoorsteenbrand ontstond. Klep dicht, zand erop en 112 bellen riep Rens. Hadden we 3 minuten later gebeld dan was de boerderij er niet meer geweest.

Brandweermannen, politie, schade experts, schoonmaakploegen, zelfs de technische recherche en een asbestunit namen het over.

Zijn we wel goed verzekerd? Was de schoorsteen wel geveegd? Wie is aansprakelijk….?

De eerste nacht geslapen bij de buren, toen een B&B in Harlingen, toen een vakantiehuisje dat zo niet goed voelde, Tara de hond wilde niet eens naar binnen. Toch maar weer iets anders zoeken. Nu in een ander huisje en straks twee maanden in een B&B bij ons om de hoek. Landen en zakken. En als ik even relax zie ik vlammen, brandweermannen, dakpannen die naar beneden komen. en een donkere zwarte wolk van roet en rook. Tranen zitten vast en komen dan opeens op in grote huilbuien. Ik kan niet focussen en schuif mijn sessies steeds voor me uit. Heb net besloten deze week vrij te nemen.

Liefde

En er is liefde, zoveel liefde. De brandweermannen die ons opvingen, die op zoek gingen naar de poes. Van de mensen uit het dorp, die volledig klaar staan met zoveel hulp. ‘ik heb geen geld, wel twee rechterhanden’ zei de overbuurman. Grapjes, schouderklopjes. De schoonmaakmannen die ons begeleiden. De integere schade-experts…

Diepe dankbaarheid voor alle steun via Facebook, mail, berichten. Vrienden die er zijn voor ons. Met soep, met hulp, met alles. Die gewoon in de auto springen en er zijn. Hond en kat ondergebracht. Zaterdag toch de verjaardag gevierd van Rens met mooie mensen, oude vrienden en nieuwe buren. Gepicknickt met stralende zon. Ik zag de Flower of Life op onze mooie plek.

We scharrelen niet in hier, we zijn met onze grote dikke billen midden in het dorp beland. En het zit goed en lekker.

En als ik vanuit het huisje in de ochtend naar Burgwerd rijd, stromen de tranen over mijn wangen. Van dankbaarheid, van het wonder dat leven is. Ik geniet van een buizerd op een paaltje die ik wel een kwartier mag ontmoeten. Van de uil in onze boom, van de grutto’s, de schapen, de eenden in de boomgaard.

Terwijl de boerderij wordt leeggehaald, worden de sloten gehekkeld, schoongemaakt. Zien we hoe groot onze vijver is, maakt de hekkelaar extra ruimte in het riet zodat ik in de trekvaart kan zwemmen, redt Rens een vis die op het droge ligt..

Vuur, water, lucht, aarde, liefde.

Ik kom hier thuis, ik ben hier thuis.

Delen is vermenigvuldigen... Graag!
Facebooktwitterlinkedinmail

12 gedachten over “Over vuur, shock, stinken en liefde…”

  1. Ha Arianne,

    Met veel genoegen denk ik terug aan mijn coach opleidingstijd in Amsterdam op de Hendrikkade, een bijzondere tijd, met name dankzij jouw begeleiding.

    Altijd fijn om je berichten/blogs te lezen en mens.. wat maak jij veel mee. En wat knap dat je er (uiteindelijk) altijd een positieve draai aan weet te geven en een groot oog hebt voor dankbaarheid. Nu ook weer, tóch de dingen blijven zien en daar van kunnen genieten. De natuur, de dieren, de mensen om jullie heen. Bijzonder mens!

    Hartelijke groet van Yvonne 🙂

    1. Dank voor je reactie Yvonne, ik loop een beetje achter met antwoorden. Wat fijn dat je daar nog zo’n mooie herinnering aan hebt, dat is ook al weer meer dan 12 jaar geleden en ik voel me vereerd dat je me nog steeds volgt. Veel liefs!

  2. Oeps wat een toestand. Net verhuisd en nu dit!!!! Heen en weer geslingerd worden en toch de kracht vinden om het mooie en rijke te zien van wat er ook.is, Lieve mensen, betrokkenheid en ruimte om je over te geven aan de wonderen van de natuur.
    Heel veel sterkte en liefs, Anneke

  3. Lieve Arianne,

    Leef met jullie mee en dank jou zo enorm voor de kracht die je bent.
    De kracht die ondanks alles wat er op jullie pad komt deze blog kan schrijven over vuur, shock stinken en lifede. Je bent een grote inspiratie!

    1. Dank voor je reactie, loop een beetje achter met antwoorden. Dank je wel ook voor jou… Kom je een keertje langs? Lijkt me heel fijn om jou weer te ontmoeten. liefs

  4. Ja dat is ook leven,….aanvaarden en overgave aan dat wat is. De hoge toppen en diepe dalen…en beide zijn bijzonder, de ene niet beter dan de ander. Wauw mooi en krachtig. Alle goeds voor nu.
    Harte groet Ank

  5. Lieve Arianne, wat een schrik! Ik schrik nu ik het lees. En inderdaad, wat pak jij de stront toch steeds meteen met beide handen, hoofd en hart aan en kneedt het om tot vruchtbare grond.. wauw! En ook: au, voor wat verloren is gegaan in het vuur, rook en water.
    Veel liefde,
    Rianne

    1. Beetje laat.. sorry. Haha, de stront met handen hoofd en hart aanpakken en kneden tot vruchtbare grond.Zullen we daar eens een workshopje van maken? Dank voor je lieve reactie.

  6. Lieve Arianne,
    Liggend op de bank vanwege helse rugpijn, lees ik met genoegen het bovenstaande. Je beschrijft prachtig hoe jij temidden van zo’n ramp in staat blijkt om te zien wat er wel is. En je ervaart ook al hoe dit je gaat helpen om razendsnel te wortelen in het hoge noorden. Geen half werk, het leven ten volle leven, dat ben jij: Lief vriendinnetje, Wat ben je toch een levenskunstenaar.
    Love you,
    Caroline

    1. oooh, lees het nu pas. Wat fijn dat we nu al weer van die bank af zijn en oesters gegeten hebben met heerlijke witte wijn. Nee, geen half werk dat leven van ons. zoennn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *