Welkom in het mutsenparadijs!

Op Bevrijdingsdag lees ik bij de kapper de ‘Chantal’ (dat is eigenlijk de Linda’, maar dan van Chantal) een artikel van Marianne Zwagerman.

Marianne Zwagerman leerde ik kennen door haar oproep die viraal ging. Ze vroeg om niet meer te spreken over lage en hoge opleidingen. Een sympathieke boodschap vond ik.

In de Chantal neemt ze een andere afslag. Ik citeer: ‘vrouwen leiden aan de ontplooiziekte, doen mindfullness trainingen en hebben misschien een webshopje erbij. Tsja… met een keer per maand trainen kom je ook niet op de Olympische spelen. De top bereiken vraagt vlieguren.’ Ze schrijft dat ze gelukkig is dat ze in de jaren tachtig opgroeide want zij heeft Alexis van Dynastie als rolmodel, want macht is verrukkelijk.

Ze waarschuwt dat als je er even tussen uit gaat om te baren dat je wel snel terug moet komen. De vrouwen die wel aan de top staan, hebben overigens grote gezinnen, omdat ze zo goed zijn in delegeren. En ja, op advocatenkantoren worden ook bangalijsten bijgehouden, daar moet je maar tegen kunnen als vrouw.

Vier nooit een zeven… 

Vier nooit een 7 op een rapport van een kind, zo wordt het nooit een 9 en het meest blij werd ze van het geven van een lezing op een congres met de meest 150 invloedrijke vrouwen in de verzekeringswereld. Dat zijn nog eens vrouwen, nee geen powervrouwen, anders gaan we denken dat deze vrouwen uitzonderlijk zijn. Wij kunnen dat ook. Echt!

Beste Marianne,

Vind je het heel erg als ik je uitnodiging afsla? Kom jij dan een keertje langs in mijn mutsenparadijs? Ik leid je graag rond. Hier, waar ik machtig ben. Macht om mijn missie in de wereld te zetten, macht om te kunnen kiezen dat de Olympische spelen niets voor mij zijn. Dat ondernemen geen topsport is, maar een manier van leven, waarin genieten, liefde en verbinding centraal staat. Waar ik echt heel hard werk en daarvan geniet, maar waar niet 7 van de 10 mensen kampen met een burn-out, geen hart dat aanvalt, waar mensen niet van vakantie naar vakantie leven ‘omdat je toch ergens naar uit moet kunnen zien’. Hier staan zielen in vuur en vlam omdat ze echt doen waarvoor ze op aarde zijn gekomen, hoe spannend ook. Waar het echt niet alleen maar heppiedepeppie is, maar waar alles gevoeld en geleefd mag worden.

Je schrijft het zelf… ‘de muntthee drinkende mannen op een bakfiets rond het schoolplein rukken op’. Nog even en het is dan ook geen mutsenparadijs meer, maar gewoon… het paradijs op aarde.

Ik ga ervoor. Jij ook?

Delen is vermenigvuldigen... Graag!
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *